یوسف زهرا

وقتی به عرصه خاک پا نهادم ، کم کم با کمک خدا و پدر و مادرم رشد نمودم . پنج ساله   بودم که مادرم تو را به من شناساند ؛  هر چند که در در سنین پایین هم تو را می شناختم ، اما نه این گونه.

امام من !

وقتی خود را شناختم، احساس کردم می توانم تو را هم بشناسم ، پس به دنبالت گشتم . بگذار بگویم چه قدر از دوری تو رنج کشیدم تا تو را در وجود خویش یافتم !

سید من !

اوایل فکر می کردم که تو را در شهرها باید بجویم و به هر جا که سفر می کردم ، به دنبال نشانی از تو بودم . بعد از آن به خود می گفتم ، کاش عکسی از تو داشتم ، آن را چاپ و بین مردم پخش می کردم تا تو را هر کجا دیدند ، به من خبر دهند ! ولی افسوس ! حتی عکسی از تو در میان نبود . از خود می پرسیدم : پس امام من چگونه زندگی می کند ؟

مولایم !

چه قدر سخت است در میان انسان ها باشی، ولی تو را نشناسند ! نمی دانم از این غربت چه رنجی می کشی ؟ آه که غربت در جمع دوستان چه زهرکشنده ایست !

نور خدا!

وقتی به سن نوجوانی رسیدم ، خیلی چیزها در مورد تو می خواندم و میشنیدم . اشتیاق زیادی داشتم که از تو بیشتر دانم ؛ چون تو خود خوب می دانی عاشقی که به دنبال معشوق است ، آن قدر می گردد که نامی از او بشنود و خوشحال گردد. من نیز این گونه با بردن نامت شاد می گشتم و احساس آرامش می کردم !

مونس جانم !

گرچه زنگی سخت است ، ولی با بودن در کنار تو می توان سختی ها را تحمل کرد و به آینده اندیشید که وقتی تو می آیی ، دنیا دگرگون می گردد .